Joods verzet in de Tweede Wereldoorlog

afbeelding van P Geertsma

De Joden waren het mikpunt van de nazipropaganda. Hoewel de SA troepen in de jaren dertig van de twintigste eeuw stelselmatig het geweld tegen de Joden vergroten was er niet sprake van veel georganiseerde Joodse verzetsbewegingen. Toch groeide het Joodse verzet vooral toen de verschrikkingen van de Holocaust die door de nazi’s was bedacht om de Joden te vernietigen. Toen de Tweede Wereldoorlog losbrak werden veel Europese landen door de nazi's bezet. Het geweld tegen de Joden nam daardoor alleen maar toe. De Joden hadden weinig mogelijkheden om aan het extreme geweld te ontkomen en waren vaak aangewezen op de hulp van andere verzetsleden.

De nazi’s hadden echter zowel in aantal als met betrekking tot wapens absoluut de overmacht. Veel Joden kregen daardoor angst om zich te verzetten. Veel Joden besloten daarom geen geweld tegen de nazi’s te gebruiken. Er waren echter uitzonderingen waaruit bleek dat de Joden wel degelijk in staat waren om zich fel tegen de nazi’s te verzetten. Zo was er sprake van een grote Joodse gewapende verzetsbeweging in de Ghetto van Warschau. Ook bij de Poolse plaats Treblinka, waar een concentratiekamp en een werkkamp waren gevestigd, brak gewapend verzet uit.

Er waren ook verschillende Joden die zich aansloten bij communistische partizanen. Daarnaast waren er Joden die een specifiek Joodse partizanengroep vormden. Een voorbeeld hiervan waren de Bielski-partizanen. Deze groep was behoorlijk succesvol hoewel de strijd zeer sterk werd bemoeilijkt door de extreem gewelddadige represailles van de nazi’s.