Hongerwinter 1944 tot 1945 Tweede Wereldoorlog in Nederland

Hongerwinter was een zeer strenge winter in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Hongerwinter vond plaats in de winter van 1944 tot 1945. Vanwege de zeer lage temperaturen moest de Nederlandse bevolking er alles aan doen om zich warm te houden. Er heerste echter een schaarste aan brandstof. De brandstof was in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog op de bon. Hierdoor was er zelfs tijdens normale temperaturen weinig brandstof beschikbaar. Nu de temperaturen echter zeer laag werden was het brandstof tekort nog nijpender.

Tot overmaat van ramp hadden de Nederlanders ook nog een te kort aan voedsel. Dit was voor een groot deel te wijten aan de represailles van de Duitse bezetter die wraak wilde nemen op de Algemene Spoorwegstaking. Hierdoor werden alle voedseltransporten naar het westelijk deel van Nederland door de Duitsers tegen gehouden. Hierdoor kon er maar weinig nieuw voedsel worden getransporteerd naar het westen van Nederland. De Nederlandse bevolking daar leed ernstige honger en had daarnaast nauwelijks mogelijkheden om zich te wapenen tegen de vrieskou.

Het zuiden van Nederland was tijdens de Hongerwinter al bevrijd. Dit stond in schril contrast met de westelijke provincies waarbij mensen dood gingen van de honger. Omdat de Hongerwinter direct het gevolg was van Duitse represailles op de Algemene Spoorwegstaking wordt het effect van deze spoorwegstaking door sommigen als zo negatief beschouwd dat het verstandiger zou zijn geweest om de Algemene Spoorwegstaking niet uit te voeren. Dit is natuurlijk altijd achteraf gesproken.