Erwin von Witzleben een Duitse generaal-veldmaarschalk

Erwin von Witzleben is een bekende Duitse generaal-veldmaarschalk die in de Tweede Wereldoorlog vocht aan het Westfront. Erwin von Witzleben werd geboren op 4 december 1881 in Breslau. Zijn volledige naam is Job-Wilhelm Georg Erwin von Witzleben. Hij was een militair in hart en nieren. In de Eerste Wereldoorlog vocht von Witzleben aan de zijde van Duitsland tegen de geallieerden.

Na de Eerste Wereldoorlog kon von Witzleben in de Reichswehr dienst blijven doen. De Reichswehr was het Duitse leger tijdens de Weimarrepubliek. Dit leger was echter veel kleiner van het leger wat Duitsland daarvoor altijd had. De reden waarom de Reichswehr kleiner was heeft te maken met de richtlijnen uit het verdrag van Versailles. Militairen die in de Reichswehr behouden werden hadden een bevoorrechte postie ten opzichte van de vele militairen die na de Eerste Wereldoorlog werkloos werden. Von Witzleben behoorde tot de bevoorrechte militairen. Na eerst luitenant-kolonel te zijn geworden werd von Witzleben in 1931 gepromoveerd tot kolonel van de Reichswehr.

Erwin von Witzleben was geen nazi en had een afkeer van de machtsovername van de Nazis in 1933. De moordpartijen die tijdens de Nacht van de Lange Messen werden uitgevoerd door de nazi’s verafschuwden von Witzleben en hij wilde weten waarom en door wie een aantal personen werden vermoord. Omdat von Witzleben openlijke kritiek had op de moordpartijen van de nazi’s werd von Witzleben gedwongen om uit het leger te stappen. Hij werd met vervroegd pensioen naar huis gestuurd. Tijdens de aanvalsplannen van Adolf Hitler en zijn naaste medewerkers bleek echter dat het Duitse leger behoefte had aan ervaren militair personeel op leidinggevende functies. Erwin von Witzleben werd daarom vanuit zijn pensioen teruggeroepen om dienst te nemen in het Duitse leger. Hij bleek een succesvolle leidinggevende te zijn en had een belangrijke rol in de invasie van Frankrijk van 10 mei 1940 tot 25 juni 1940. Wegens zijn verdienste tijdens deze aanval werd von Witzleben op 19 juli 1940 gepromoveerd tot generaal-veldmaarschalk van het Duitse leger.

Na kritiek op de plannen van Operatie Barbarossa werd von Witzleben wederom met vervroegd pensioen gestuurd. Dit gebeurde in 1942. Als reden voor zijn pensioen werd echter een zwakke gezondheid genoemd. De kritiek op Adolf Hitler en de nazi’s bleef echter bestaan. Al spoedig zou von Witzleben betrokken raken bij het verzet tegen Adolf Hitler.

Claus Schenk von Stauffenberg was in 1944 druk bezig met het organiseren van verzet tegen Adolf Hitler. Ook von Witzleben werd op de hoogte gesteld van deze plannen en beloofde mee te werken. Wanneer Adolf Hitler zou worden omgebracht door een aanslag zou von Witzleben worden aangesteld als opperbevelhebber van de Wehrmacht. Daarvoor moest de aanslag op Adolf Hitler echter wel slagen.

De aanslag op Adolf Hitler werd op 20 juli 1944 gepleegd voor Claus Schenk von Stauffenberg. De aanslag mislukte echter en vele verzetsleden werden opgepakt. Er bleken verzetsleden uit verschillende politieke en militaire kringen aanwezig te zijn. Het feit dat von Witzleben een belangrijke positie zou krijgen na de dood van Adolf Hitler maakte hem tot een zeer gezocht man. Toen von Witzleben werd gevangen genomen maakten de nazi’s hem ten schande en werd hij voor het onrechtvaardige showgerechtshof van de nazi’s gedaagd. Dit gerechtshof had de naam Volksgerichtshof en werd geleid door de beruchte ‘rechter’ Roland Freisler. Op 7 augustus werd von Witzleben ter dood veroordeeld. Op 8 augustus werd von Witzleben op een wrede wijze ter dood gebracht door hem aan een pianosnaar op te hangen samen met een aantal andere leden die deel hadden genomen aan het complot tegen Adolf Hitler.