Het communisme en de Koude Oorlog

Het communisme was voor veel mensen in Europa en andere streken van de wereld een bedreiging. Vooral na de Eerste Wereldoorlog waren veel landen en regeringen bang dat de communisten de maatschappelijke orde omver zouden werpen en zouden streven naar een maatschappij zonder rangen en standen. Mensen zouden hun geld en goederen moeten herverdelen onder elkaar. Dat klinkt natuurlijk heel mooi maar in de praktijk pakte dit vaak anders uit. Het westen van Europa was geschokt toen ze vernamen dat de communisten in Rusland na de oktoberrevolutie aan de macht kwamen en de Tsarenfamilie en vele van hun aanhangers hadden omgebracht. Het ‘herverdelen’ van rijkdommen leek veel op het stelen van de rijken door de armen. Even heerste er in Rusland een gevoel van vrijheid onder de bevolking. Echter al spoedig voerden de communisten met harde hand een nieuwe regering in die mensen verbood om een andere mening te hebben of te publiceren dan de mening die de communisten juist vonden. De nazi’s zetten zich hevig af tegen de communisten hoewel Hitler toch een verbond sloot met Stalin om zodoende Polen binnen te vallen. Het bondgenootschap was echter van korte duur. Al spoedig besloot Hitler de communisten, die hij als aartsvijanden beschouwde, te vernietigen en hij stuurde grote troepen het Russische grondgebied in. Met hulp van het Westen wisten de communisten nog maar net Moskou te behouden. Het Westen, met name Amerika, bood Rusland veel wapens en andere materialen om de oorlog in het oosten tegen de nazi’s voort te zetten. Na de Tweede Wereldoorlog wilden de communisten het door hen ‘bevrijde’ gebied niet meer afstaan aan de oorspronkelijke bevolking. Zo bleef een groot deel van Oost-Europa sterk onder Russische/ communistische invloed staan. De Amerikanen en andere Westerlingen waren het hier niet mee eens en wapende zich tegen de expansiedrift van de communisten. De Koude Oorlog begon hierdoor vorm te krijgen.