Blitzkrieg in de Tweede Wereldoorlog als strategie

afbeelding van P Geertsma

Blitzkrieg is een Duitse term voor een speciale strategie in het voeren van oorlog. De Blitzkrieg is onlosmakelijk verbonden met de Tweede Wereldoorlog. Tijdens deze oorlog wist de Duitse Wehrmacht in combinatie met de Duitse Luftwaffe snelle overwinningen te boeken door snelle Bliksemaanvallen uit te voeren. Het verrassingselement was hierbij van groot belang. De meeste vijanden van Duitsland hadden zich voorbereid op een statische oorlogvoering vanuit stellingen en loopgraven. Doormiddel van een aantal verschillende tactieken wisten de Duitsers deze statische linies te doorbreken. Dit gebeurde door een Strategische Overval, de Gemechaniseerde Bewegingsoorlog en de daadwerkelijke Blitzkrieg.

In de meeste gevallen werden vijandelijke stellingen en de vijandelijke infrastructuur van te voren gebombardeerd door de Luftwaffe en de artillerie. Vervolgens trokken tanks en gemechaniseerd geschut naar voren om de resterende weerstand van hun tegenstanders uit de weg te ruimen. Hierbij was snelheid erg belangrijk. De infanterie trok daarom met de tanks mee in vrachtwagens en haftracks. Hierdoor kon Duitsland snel overwinningen boeken. Een nadeel was echter wel dat de aanvalspeerpunten voor lange aanvoerlijnen zorgden. Deze voorraadlijnen waren erg kwetsbaar in de flanken. Niet zelden raakte daardoor een aanval uiteindelijk in de vertraging.

In het ergste geval werd de aanvalsspits omsingeld door de tegenstanders waardoor bevoorrading helemaal niet meer mogelijk was en het ingesloten leger volledig op zichzelf aangewezen was. Dit gebeurde tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog veel in Rusland. De lange afstanden die daar moesten worden overbrugd en het barre klimaat zorgde er voor dat de bevoorrading van het Duitse leger erg moeilijk was. Ook na pogingen van de Luftwaffe werd de bevoorrading niet op gang gebracht.